درسی از اصحاب کهف؛ جدال را رها کن، هرچند حق با تو باشد!

به گزارش خبرگزاری حوزه، در زندگی روزمره، چه بسیار جمع‌ها که بر سر اختلاف‌های جزئی از هم گسیخته شده‌اند و چه بسیار دل‌ها که به خاطر یک بحث ناتمام، سال‌ها از هم رنجیده مانده‌اند. آفتِ «کش دادنِ بحث» چنان ریشه‌دار است که اولیای الهی بارها نسبت به آن هشدار داده‌اند. زیانِ جدال، تنها به این دنیا ختم نمی‌شود؛ بلکه در آن دنیا نیز از سهل‌انگاری‌هایمان در این زمینه حسرت خواهیم خورد. آیت‌الله حائری شیرازی با بیانی شیوا ، ما را به تأمل در این رفتار دعوت کرده‌اند در ادامه، بیانات ایشان را مرور و شما را به مطالعه آن دعوت می‌کنیم.

از سهل‌انگاری‌هایش، از اینکه تصمیم قطعی نگرفته، از اینکه فرصت‌هایش از دست رفته، از اینکه سر مسائل کوچک سخت‌گیری کرده، و سر اختلاف‌های جزئی وقت تلف کرده و حتی بحث و جدل کرده است.

کِش پیداکردنِ بحث، خودش یک آفت است و موجب ملال و دلتنگی است. سر به‌سر همدیگر گذاشتن، موجب حقد و کینه می‌شود. مثلاً از طرف مقابل نکته‌ای می‌گیری و با همان، او را سرکوب می‌کنی؛ خب طرف آزرده می‌شود. یا حرفی را که زده، بد معنا می‌کنی تا از آن نکته بگیری و محکومش کنی! این‌ها همه از آفات و آثار سوء جدال است.

چطور باید بحث را پایان داد تا آدم اهل جدال نباشد؟ دقیقاً همان جایی که دلت می‌خواهد بحث را ادامه بدهی، آن را قطع کن! همان وسطِ کار که داری پیروز می‌شوی، دیگر ادامه نده! بعضی‌ها می‌خواهند آن‌قدر بحث را پیش ببرند تا پیروزِ کامل شوند و آن وقت دست بِکِشند. خیال می‌کنند فقط وقتی بر باطل هستند باید جدال را تعطیل کنند؛ اما اگر حق با آنها باشد، نباید بحث را تمام کنند. نه! «اتْرُکِ الْمِرَاءَ وَلَوْ کُنْتَ مُحِقّاً»؛ بگو مگو و جدال را تعطیل کن، حتی اگر حق با خودت باشد.

حرف‌ها باید یک جایی بُریده و تمام بشود. شما اگر در مکالمه‌ها یک جایی حرف را قیچی نکنید، نقطۀ پایانی برای مشاجره‌ها و مباحثه‌ها نباشد، به سادگی یک گفتگوی ساده یا اختلاف سلیقه، منجر به متلاشی شدن یک جمع می‌شود.

ببینید! اصحاب کهف که به برکت نورانیت الهی حالی داشتند، وقتی ۳۰۹ سال در غار ماندند و خدا آن‌ها را برانگیخت، اولین حرفشان با هم این بود که «خب، چقدر گذشته است؟» یکی‌شان گفت: «ما یک نصفه‌روز است اینجا خوابیده‌ایم!». دیگری گفت: «نه، یک روز شده!» یکی به آن‌ها گفت: «خب! خدا بهتر می‌داند چقدر اینجا مانده‌اید؛ چرا وقتی نمی‌دانید، بحث می‌کنید؟!»:

«قَالَ قَائِلٌ مِنْهُمْ کَمْ لَبِثْتُمْ قَالُوا لَبِثْنَا یَوْماً أَوْ بَعْضَ یَوْمٍ قَالُوا رَبُّکُمْ أَعْلَمُ بِمَا لَبِثْتُمْ».

یعنی حتی بحثی را هم که نتیجه‌ای ندارد، سریع می‌بُرَند!